Ramazan Bayramının birinci günü öğleden sonra bayramlıklarımızı çıkarıp yüklendik kamp yükünü. Vurduk kendimizi yollara..

Yedigöller’e önceden birkez daha gitmiştik ama garip yön levhaları yüzünden ana caddeden girişi bulmakta biraz zaman harcadık.

Gideceklere yardımcı olalım:

Ulaşım:

(İstanbul istikametinden gelenler için) Bolu Batı çıkışından otobandan çıkın. 2 veya 3 ışık sonra sol tarafınızda yüksekçe bir Arçelik tabelası göreceksiniz. Işıkları geçip döner kavşaktan geri dönüp bu levhanın solundaki yola girin.

Yedigöller’e bu noktadan itibaren 42km’lik bir yol kalıyor.

Yedigöller tabelalarını takip ederek devam edin. Tabela olmayan yol ayrımlarında sağa sola dönmeyin.

Arçelik fabrikasının yakınından geçen yolu takip edip otobanın üstündeki köprüden geçeceksiniz. 4-5 km daha ilerledikten sonra toprak yol başlayacak.

Yani 30-35km kadar, zaman zaman 20-30cm yarıkların olduğu toprak yolu takip etmeniz gerekecek.

Ortalama hızınız muhtemelen saatte en çok 30-40km gibi olacağından en az 1 saat bu şekilde gitmeniz gerekecek.

Yolun yarısını biraz geçince bazlama, sıcak çay, alıç, kızılcık, dağ çiçeklerinden çelenk, vb. ürünlerin satıldığı birkaç tezgah göreceksiniz.

Yedigöller’e 5km kala sol tarafınızda, tüm göllerin görülebildiği (ama 2 sefer de havanın sisli olması sebebiyle hiçbirşey göremediğim) seyir terası tabelasını göreceksiniz.

Devam edince bu yorucu yolun yorgunluğuna deyecek bir ortama, kamp yerine ulaşacaksınız.

Son gidişimizde bu 42 km.lik yolu karanlıkta ve görüş mesafesinin 5 metreye kadar düşdüğü bir havada gitmek zorunda kalmıştık. Biraz sıkıntılı bir yolculuk olmuştu.

Sonbaharda sıklıkla sis oluyor bölgede. Aklınızda bulunsun.

Yedigöller daha çok kampçıların tercih ettiği bir yer. Pek fazla piknikçi olmaması açısından güzel bir yer.

Yollarının bozuk olması Yedigöller’in nispeten daha iyi korunmasını sağlamış.

Günü birlik turların da sıklıkla tur düzenlediği bir yer.

Göl kenarında kamp kurabileceğiniz bir kamp alanı var.

Kamp alanında piknik masaları ve ateş yakma yerleri mevcut.

Birkaç noktada bol bol su akan çeşmeler var.

Bir de tuvalet var. Pek bakımlı değil ama doğanın ortasında tuvalet bulduğunuz için beklentileriniziçok yüksek tutmuyorsunuz zaten.

Yedigöller’de elektrik yok. İyiki de yok. Etrafta aydınlatma direklerini görüyorsunuz ama çalışmıyorlar. Umarım elektrik hiçbir zaman Yedigöller’e ulaşamaz.

Yedigöller’de GSM şebekeleri de çekmiyor.

Ama radyonuzu yanınızda götürürseniz TRT FM dinleyebilirsiniz.

Milli Parklar etrafta birkaç cazibe noktası oluşturmuş. Pisagor ağacı, dilek çeşmesi, şelale, ağlayan kayalar, anıt ağaç, seyir terası bunlardan birkaçı.

Yönlendirme levhalarını takip ederek bu noktalara ulaşabiliyorsunuz.

Sonuç olarak, Yedigöller, şehrin gürültüsünden çok uzak, doğanın içinde, ailenizle birlikte güvenle kamp yapabileceğiniz bir kamp alanı.

Eylül ayının sonuna doğru gittiğimizde hava oldukça yağışlıyıdı. 2 gün boyunca yağmur 5 dakika bile durmadı.

Yağmur ve biraz soğuk problem olmayacaksa Eylül-Ekim ayları Yedigöllere gitmek için çok güzel zamanlar.

Sararan sonbahar yapraklı çok güzel görüntüler oluşturuyor.

Konaklama:

Göllerin kenarında kamp kurmak için düzenlenmiş alanlar mevcut.

Ayrıca Orman Genel Müdürlüğü’ne ait 31 yataklı bir tesi mevcut. Sınırlı kapasiteye sahip tesiste kalabilmek  için  Orman Bakanlığı Milli Parklar Genel Müdürlüğü’nden rezervasyon yaptırmak gerekiyor.

Rezervasyon için telefon numarası (312) 212 63 00 #2266

Karavanda konaklayacaklar için de uygun yerler bulunmakta.

Sosyete dağcılığında yeni bir çığır açtık:))))

Mümtaz Çankaya dağevinden sobek kampına Ford Focus yordamıyla çıkmış olmakla birlikte, yağmurlu havalarda asla ve asla tavsiye etmiyorum.

Zira kayganlaşan yol çekici olarak helikopter kullanmanızı gerektirebilir.

Tur şirketleri jeep’lerle gidip gelerek yolu kullanılır hale getirmişler ama arabanızın altından gelen sesler yürek parçalayacaksa yine de yürüyün derim:)

Önemli Not: Yukarıda belirtilen koordinatlar bilgilendirme amaçlı olarak verilmiş yaklaşık değerlerdir. Veriler, arama/kurtarma planlaması, acil durum müdahalesi gibi hayati önem taşıyan operasyonlarda kullanılmamalıdır.

Aladağlar haritası için tıklayınız..

Buzul tırmaşması feat. Ekürü

20 Mayıs 2001. Havanın kapaması faaliyet programını bir gün aksattı. Saat 03:04. 4 dk lık gecikme ile 12 kişilik zirve ekibi, tümüyle hazır.

Kamp yerimiz öküz yatağında. 1 saatlik bir yoldan sonra büyük buzulun altındayız. Kar kötü, çok batıyor.

Kramponları takıyoruz. Benimki baglamalı krampon, bence daha iyi. Buzul pek açık değil. Gece iyi kar yagdı. Ama hava açık.

Zirve görünüyor. Buzulda biraz ilerledikten sonra ip birliğine giriyoruz. 3 ip birliği var. 3500 yarığını göremiyoruz. Yarığı geçtiğimize kanaat getirince ip birliğinden çıkıyoruz. 3700 geçitine doğru ilerliyoruz. Kar hala batıyor.

Ekibin bir kısmı 5 dk arkada kaldı. 4-5 kişi dönüşümlü iz açıyoruz.

Sonunda geçitteyiz. Çok esiyor. Çok soğuk. Ekibi bekliyoruz.

Planlanandan 1 saat öndeyiz. Ekibin performansı iyi. Artık güneye iniyoruz. Boylu boyunca çığ parkuru. Çığ testi(!) ve saate de güvenerek emniyet almadan geçiyoruz.

Güney yüzü

Geçtik. Zirve sırtı bitmek bilmiyor.

Günes iyiden iyiye kendini hissettiriyor. Sonunda zirvedeyiz.

Yorgunluk falan? Hiçbir şey kalmadı. Kaçkarların o mükemmel manzarası..

Deniz gölünü görüyorum. Donmuş. Karşıda verçenik.

Zirvede çok kar var. Defteri bulamıyoruz. Bir kağıda isimler yazılıyor, imza atılıyor. KTÜDAKS stickerı ile birlikte bir poşete sarılıp karda açılan çukura konuyor.

Fotoğraflar, snickers, ERİK..

Dönüş vakti.

Zirveden kamptaki alt ekibe sesleniyoruz. Islık çalıyoruz.

Planlanan zamandan önce çıktığımız için telsiz kapalı. Telsizi açıyorlar.

‘Zirvedeyiz. Geliyoruz..’ Dönüş başladı.

Çığ parkuru daha ürkütücü. Isınan havayla kar daha gevşek.

Dönüş bitmek bilmiyor.12:15 sonunda kamptayız.

Partnerimin yaptığı bulgur plavındaki bulgurların boyutu kuru fasulye kadar. Yemeye çalışıyoruz. Çorba daha iyi. Limonla çok daha iyi oldu.

Yatıyorum. Gözlerimi kapadığımda kaçkar tüm güzelliğiyle karşımda.

Ağustosa kadar görüşemeyeceğiz.

Öküzyatağı hatırası.. Hey gidi...

2002 Dağlar Yılı - Süphan Zirve Tırmanışı

Ülkemizde dağcılık etkinlikleri ilk kez yabancıların bizim dağlarımıza çıkmasıyla başlamıştır. Bu ilk tırmanışlar dağcılık etkinliklerinden çok bilimsel araştırma temelinde gelişen tırmanışlardır.

İlk Türk dağcısı olarak bilinen isim, Ali Vehbi Türküstün’dür.

Fransa’da Paris’te Tıp öğrenimi yaparken 4 Fransız dağcı arkadaşı ile birlikte 26 Temmuz 1906 günü Alp Dağları ‘nın en yüksek noktası olan Mont Blanc zirvesine tırmandığı bilinmektedir.

Bu tırmanış Türk dağcılık tarihinde bilinen ilk tırmanıştır. Türklerin dağcılık sporuna ilgileri daha çok askeri amaçlı alarak Birinci Dünya Savaşı yıllarında başlamıştır.

Savaş sırasında İtalyan cephesinde Avusturyalı dağcı birliğinin bir tatbikatını izleyen Pertev Paşa, Osmanlı ordusu bünyesinde böyle bir birliğin kurulması için çalışmıştır.

Pertev Paşa’nın isteği üzerine Avusturyalı bir dağcı olan Albay Bilgeri, 5 subay ve 40 Astsubaydan oluşan Türk askerlerine temel dağcılık bilgileri vermiştir.

Miralay ( Albay ) Cemil Cahit Toydemir’ in 1924′te Kayseri’deki Erciyes Dağı zirvesine ( 3.916 m.), yanında 6 subay ve 1 erle birlikte doğu yönünden tırmanışı ile Türkiye’de dağcılık etkinlikleri başlamıştır. Cemil Cahit Toydemir böylece Türkiye dağlarında dağcılık sporunu başlatan ilk kişi olarak kabul edilmiştir.

Miralay Cemil Bey Erciyes Dağı zirvesine tırmandıktan sonra kendisiyle birlikte zirve yapan subay ve erlerin isimlerini bir kağıda yazıp metal bir sigara tabakası içine koyarak zirveye bırakmıştır. Bu metal sigara tabakası aynı zamanda yurdumuzun ilk zirve defteri olma özelliğini taşımaktadır.

3 Ağustos 1934 tarihinde 9. Kolordu’ya bağlı askeri birlikten 8 kişilik ekip, Küçük Ağrı Dağı ( 3868 m. ) zirvesine tırmanmış. Tırmanışı gerçekleştirenlerden biri 8 yaşlarında bir subay çocuğudur.3 Eylül 1934 tarihinde Yüzbaşı Rüştü ve Teğmen Bekir komutasındaki bir askeri ekip Büyük Ağrı Dağı’nın zirvesine ( 5165 m. ) ilk çıkışı gerçekleştirir.

Zirveye çıkan ekip 14 kişiden oluşmaktadır. Bu tırmanışlar Büyük Ağrı ve Küçük Ağrı Dağı zirvesine yapılan ilk Türk tırmanışıdır.

Büyük Ağrı Dağı zirvesine yapılan kayıtlara geçmiş ikinci Türk çıkışı ise, gene askeri bir birlik tarafından 1937 yılında yapılan tırmanıştır.

Binbaşı Cevdet Sunay başkanlığında 15 subay ve 50 askerden oluşan bir birlik zirve tırmanışına geçmiştir. Zirveye ulaşan 8 kişilik bir grup olmuştur. Zirveye Atatürk büstü dikilmiştir. Tırmanış sırasında 38 yaşında olan Binbaşı Cevdet Sunay daha sonra Türkiye’nin 5. Cumhurbaşkanı olarak 1966 – 1973 yılları arasında görev yapmıştır.

Dağcılık Federasyonun ilk başkanlığını 1936 – 1941 yılları arasında Latif Osman Çıkıgil yürütmüştür. Ülkemizin bu ilk kuşak dağcıları arasında, Latif Osman Çıkıgil, Muvaffak Uyanık ve Muharrem Barut isimleri ön plandadır. Dağcılık Federasyonu başkanlığını, 1941 – 1944 yılları arasında Nizamettin Kırşan, 1944 – 1948 yılları arasında ise vekaleten Asım Kurt yürütmüştür.

1948′den sonra ise Asım Kurt aslen başkan olmuştur. Asım Kurt’un başkanlığı federasyonun dağ ve kayak olarak ikiye ayrıldığı 1966 yılına kadar devam etmiştir.

Kaynak: TDF