Ext3 filesystem’de silinmiş dosyaları kurtarmak için uygulanabilecek birkaç farklı yöntem var.

Yazının devamında, bence en başarılı olan yöntemi aktaracağım sizlere.

Bu yöntemi uygulamak için kullanacağımız 3 program var.  Bunlar:

foremost , blkls (sleuthkit package) , debugfs (e2fsprogs package)

debugfs uygulaması sanırım çoğu dağıtımda işletim sistemine gömülü geliyor.

Büyük ihtimalle diğer iki uygulamayı derlemeniz gerekecek. Yukarıdaki link’lerden kaynak kodlarını indirerek uygulamaları derleyebilirsiniz.

blkls, foremost ve debugfs uygulamalarını edindikten sonra işleme başlayabiliriz.

Not:  Yanlışlıkla sildiğiniz dosyayı geri döndürmye başlamadan önce yaptığınız her hareket (kullanacağımız uygulamaları kurmak, Linux’u reboot etmek, konfigürasyon değişkliği yapmak, vb.) dosyanın kayıpspz geri dönme ihtimalini azaltır. Bu yüzden gerekli uygulamaları testi kırılmadan kurmak doğru bir yöntem olabilir.

Örneğin /tmp klasöründeki tux.pdf dosyasını silelim.

[root@testserver ~]# ls -la /tmp/

total 776

drwx—— 2 root     root      16384 Mar 30 14:33 lost+found

srwxr-xr-x 1 root     root          0 Mar 30 15:51 mapping-root

drwx—— 2 temp_adm temp_adm   4096 Apr 27 08:38 ssh-HteHU16134

-rw-rw-r– 1 temp_adm temp_adm 770042 Nov  2  2006 tux.pdf

[root@testserver ~]# rm /tmp/tux.pdf

rm: remove regular file `/tmp/tux.pdf’? y

Artık dosyamız yok. Ama geri getirmek istiyoruz.

Öncelikle dosyamızın hangi partition’da ve hangi disk’de olduğunu öğrenelim.

[root@testserver ~]# df -h

Filesystem            Size  Used Avail Use% Mounted on

/dev/sda3              20G  3.1G   17G  16% /

/dev/sda6             5.9G  141M  5.7G   3% /tmp

/dev/sda5             9.7G  151M  9.5G   2% /home

/dev/sda2              30G  173M   29G   1% /u01

/dev/sda1             190M   12M  177M   7% /boot

tmpfs                 2.0G     0  2.0G   0% /dev/shm

Yukarıda görüldüğü gibi tmp /dev/sda6 diskinde.

Şimdi debugfs komutuyla yanlışlıkla sildiğimiz dosyanın inode tablosundaki yerini bulalım.

[root@testserver ~]# debugfs /dev/sda6

debugfs 1.39 (29-May-2006)

debugfs:  ls -d

2  (12) .    2  (12) ..    11  (20) lost+found    786433  (20) .ICE-unix

163841  (20) .font-unix    753665  (164) ssh-HteHU16134

<98305> (140) tux.pdf <98307> (120) ccG5AR0k.o   <98309> (20) cc3HK5qV.ld

<98310> (80) ccWyJYQv.le   <98311> (20) ccYQe4Ju.ld

<98312> (40) ccgXh5Vg.le   <1146881> (20) orbit-root

98308  (68) mapping-root   <294913> (24) ssh-xWYtZ14637

<524289> (24) vmware-config1    98306  (3780) .vmware-deploy.ERRORED

<720897> (3728) VMwareDnD   <98309> (3708) sh-thd-1269995942

debugfs:

debugfs:

debugfs:

debugfs:

debugfs:  imap <98305>

Inode 98305 is part of block group 3

located at block 98691, offset 0×0000

debugfs:

debugfs:

debugfs:

debugfs:  stats

Filesystem volume name:   /tmp

Last mounted on:          <not available>

Filesystem UUID:          e6eb7744-a1e6-4538-b444-352f8922fdf9

Filesystem magic number:  0xEF53

…

…

Blocks per group:         32768

..

..

debugfs:

debugfs:

debugfs:  quit

debugfs komutuyla elde ettiğimiz verilerden yararlanarak silinen dosyanın bulunduğu block grup’daki tüm veri çekerek dosyayı bulmaya çalışacağız. Block grubun  başlangıç ve bitiş değerini ifade eden 2 değere ulaşmaya çalışacağız.

Başlangıç değerini hesaplamak için: (Block Group * Blocks Per Group)

Bitiş değerini hesaplamak için : ((Block Group + 1) * Blocks Per Group -1)

Bu mantıkla örneğimizdeki değerlerimiz:

3 * 32768  =  98304   ve

4 * 32767  = 131068   olacaktır.

blkls komutuyla bulduğumuz değerler arasındaki tüm veriyi bir dosyaya yazdıracağız.

Dikkat!!: Burada dikkat edilmesi gereken nokta blkls komutunun otput dosyası, kurtarılmaya çalışılan dosyanın bulunduğu partition’a yazılmamalıdır. Hatta mümkünse bu dosya harici bir diske yazılmalıdır.

[root@testserver ~]# blkls /dev/sda6 98304-131068 > /home/emre/recover.dat

Sıra, recover dat dosyasından aradığımız dosya tipindeki veriye/verilere ulaşmaya geldi.

Öncelikle bulunacak (umarım J) dosyaların yazılacağı bir klasör oluşturalım.

[root@testserver ~]# mkdir /home/emre/rescue

foremost komutuyla recover.dat dosyasının içeriğinde pdf hash’lerini tarayarak eşleşen veri kümelerini /home/emre/rescue klasörüne yazdıracağız.

root@testserver ~]# foremost -dv -t pdf -o /home/emre/rescue/ -i /home/emre/recover.dat

Foremost version 1.5.7 by Jesse Kornblum, Kris Kendall, and Nick Mikus

Audit File

Foremost started at Tue Apr 27 09:43:04 2010

Invocation: foremost -dv -t pdf -o /home/emre/rescue/ -i /home/emre/recover.dat

Output directory: /home/emre/rescue

Configuration file: /usr/local/etc/foremost.conf

Processing: /home/emre/recover.dat

|——————————————————————

File: /home/emre/recover.dat

Start: Tue Apr 27 09:43:04 2010

Length: 122 MB (128425984 bytes)

Num      Name (bs=512)         Size      File Offset     Comment

0:      00070632.pdf         755 KB        36163584

**|

Finish: Tue Apr 27 09:43:05 2010

1 FILES EXTRACTED

pdf:= 1

——————————————————————

Foremost finished at Tue Apr 27 09:43:05 2010

Foremost komutunun çıktısından görüldüğü gibi, komut 1 adet pdf hashing’I tespit etti.

/home/emre/rescue/ klasörünün içeriğine baktığımızda pdf isimli klasörün altında 00070632.pdf isimli bir pdf dosyası var.

Ve bu dosya kuvvetle muhtemel yanlışlıkla sildiğimiz tux.pdf dosyasının ta kendisi.

[root@testserver ~]# tree /home/emre/rescue/

/tmp/rescue/

|– audit.txt

`– pdf

`– 00070632.pdf

foremost komutunu kullanırken –t parametresi ile belirttiğimiz dosya tipleri ön tanımlı olarak şunlar olabilir: jpg, gif, png, bmp, avi, exe, mpg, wav, riff, wmv, mov, pdf, ole, doc, zip, rar, htm, cpp, pst, vb… Şayet tanımlı dosya tipleri dışında bir dosya kurtarmaya çalışıyorsanız  /usr/local/etc/foremost.conf dosyasına bazı eklemeler yapmanız gerekecektir.

Nedir bu mtr diyenler şöyle buyursunlar..

En basit anlamıyla mtr, ping ve traceroute komutlarının birleştirilmiş bir halidir. Daha çok WAN’daki paket kayıplarını, gecikmeleri görmek ve ağ problemlerini tespit etmekte kullanılan bir araçtır.

Ulaşmaya çalıştığınız node’a geçerken kullanılan tüm hop’lara ping çeker ve faydalı istatistik bilgileri ekrana basar kendileri.

Ekran çıktısı şu şekilde oluyor:

My traceroute  [v0.71]

test_server (0.0.0.0)                                                                                  Sun Apr 11 20:34:32 2010

Keys:  Help   Display mode   Restart statistics   Order of fields   quit

Packets               Pings

Host                                                                                   Loss%  Last   Avg  Best  Wrst StDev

1. x.x.x.x                                                                            0.0%   0.6   0.6   0.6   0.7   0.0

2. x.x.x.x                                                                            0.0%   0.6   0.6   0.5   0.6   0.0

3. x.x.x.x                                                                            0.0%   0.6   0.6   0.5   0.6   0.0

Uygulamanın gtk+ tabanlı grafik arayüzü ve Windows versiyonları da mevcut.

Kullanmanızı şiddetle tavsiye ederim.

Downloading Product information
Failed to POST ‘https://smt_server/center/regsvc?command=regdata&lang=en-US&version=1.0′: 500 Internal Server Error
Error while fetching Products data.
Downloading Target information
Failed to POST ‘https://smt_server/center/regsvc?command=regdata&lang=en-US&version=1.0′: 500 Internal Server Error
Error while fetching Targets data.
Downloading Catalog information
Failed to POST ‘https://smt_server/center/regsvc?command=regdata&lang=en-US&version=1.0′: 500 Internal Server Error
Error while fetching Catalogs data.
Downloading Product/Catalog relations
Failed to POST ‘https://smt_server/center/regsvc?command=regdata&lang=en-US&version=1.0′: 500 Internal Server Error
Error while fetching ProductCatalogs data.
Downloading Subscription information
Invalid response:500 Internal Server Error
List subscriptions request failed.
Downloading Registration information
Invalid response:500 Internal Server Error
List registrations request failed.
Flagged Catalogs which can be mirrored

Because of this faulty synchronization attempt I couldn’t see SLES10 SP3 when I run smt-catalogs.

After long struggles I found out that modifing /etc/suseRelease.conf file is solving the problem.

Simply replace the line

url=https://your_smt_server_hostname/center/regsvc

with

url=https://secure-www.novell.com/center/regsvc

Probably, when you run smt-ncc-sync command after this change, you won’t get Internal Server Errors.

After a clear smt-ncc-sync, SLES10-SP3 lines will appear while smt-catalogs.

Now it’s time to enable mirroring for relevant architectures by typing

smt-catalogs -e SLES10-SP3-Updates

So you may execute this command at Linux shell:

mount -t cifs //192.168.1.1/E  /mnt -o user=emreyasar

PS: 192.168.1.1 is IP of Windows machine.

For example, if you want to set a password valid time parameter for a user class, named GenericUser, you can use this command

/opt/boksm/sbin/boksadm -S classadm -e -u GenericUser pswvalidtime=365

This command makes password expiration time for GenericUser user class to 365 days.

After running this command you may verify the change by typing

/opt/boksm/sbin/boksadm -S classadm -s -u GenreicUser

Bu yetkilendirmeyi bazen  emre@192.168.1.1 bazen de emre@testserver.ford.com.tr şeklinde tanımlarız.

Bu iki yöntemin avantaj ve dezavantajlarından biraz bahsedelim:

• Hostname ile yetkilendirmenin avantajını şu şekilde açıklayabiliriz:

Sunucunun IP’sini değiştirmeniz gerektiğinde tüm MySQL yetkilerini teker teker değiştirmek yerine DNS kaydında (veya /etc/hosts dosyasında) gerekli değişikliği yapmanız yeterli olacaktır.

• IP adresi ile yetkilendirmenin avantajı ise:

MySQL sistemini başka bir sunucuya (DNS) doğrudan bağımlı hale getirmemiş olursunuz.

İlk bakışta, yönetmisel açıdan işinizi kolaylaştıracağı için ve muhtemelen her an erişilebilir durumda olması için yedekli yapıda kurduğunuz DNS sunucunuza güvendiğiniz için hostname ile yetkilendirmeyi tercih edersiniz.

O zaman şu durumları da göz önünde bulundurmakta fayda var:

MySQL, bir hostname’i çözeceği zaman öncelikle kendi host cache’ine bakar. Aradığı hostname’i host cache’inde bulamaz ise, IP adresinden hostname’i çözer, sonra hostname’den IP adresini çözer ve iki sonucu karşılaştırarak IP adresinini netleştirir.

MySQL sunucunuza erişen çok fazla host varsa (en basitinden 128′den fazla, çünkü MySQL host cache’i varsayılan olarak 128 host bilgisi tutar) veya DNS sunucunuz yavaş çalışıyorsa bu DNS sorguları MySQL performansınızı düşürecektir.  Özellkle MySQL veritabanınız thread-safe özelliğiyle çalışmıyorsa bu yavaşlığın çok ciddi boyutlara ulaştığını görebilirsiniz.

Hostname ile yetkilendirme yaptığınızda dikkat etmeniz gereken diğer bir durum da şu olacaktır:

Şayet bir IP adresi için birden çok DNS kaydınız var ise yukarıda anlattığım DNS sorgulama mekanizması düzgün çalışmayacağı için bu IP’den MySQL sunucusuna erişmeye çalışan tüm uygulamalar aşağıdakine benzer bir hata alacaktır:

Warning: mysql_connect(): Host ‘testserver.ford.com.tr’ is blocked because of many connection errors; unblock with ‘mysqladmin flush-hosts’ in /srv/www/htdocs/xx/xxx.php on line xxx

Bu hatayı aldığınızda doğal olarak ilk yapacağınız şey mysqladmin flush-hosts yapmak olacaktır. Kısa bir süre için de olsa problemin düzeldiğinizi göreceksiniz ama çok sürmeyecek bu durum.

emreyasar@mysqlserver:~> host 192.168.1.1 yazdığınızda
1.1.168.192.in-addr.arpa domain name pointer testserver.ford.com.tr.
1.1.168.192.in-addr.arpa domain name pointer test1.ford.com.tr.
1.1.168.192.in-addr.arpa domain name pointer test2.ford.com.tr.

gibi birden çok sonuç alıyorsanız MySQL 192.168.1.1 IP’sinden gelen istemleri güvenlik gereği bloklayacaktır.

Peki bu durumda ne yapmalıyız?

MySQL sunucunusunun /etc/my.cnf dosyasına  skip_name_resolve satırını ekleyip MySQL servisini yeniden başlatın.

Problemin çözüldüğünü göreceksiniz.

Probably you are getting rid of this problem by using “umount -f” comand at the end of your patience i think.

But I advise you being more polite while working around umount command.

At this point you can find the files are being used by using lsof command.

For example:

[emreyasar@testserver ~]# umount /mnt

umount: /mnt: device is busy

Let’s look who is using /mnt folder

[emreyasar@testserver ~]# lsof /mnt
COMMAND   PID  USER   FD   TYPE DEVICE       SIZE  NODE NAME
squid   12562 squid  142w   REG    8,6 1086241246 98209 /mnt/access.log

We see that the process with PID 12562 initiated by squid account is using /mnt/access.log file.

You can use fuser command for getting a shorter result.

[emreyasar@testserver ~]# fuser /mnt/*

/mnt/access.log:    12562

If you can stop the related porcess normally you  do this and then you may umount the filesystem. If you can’t do by this way it’s time to be a bit rude.

You can use kill command for killing the process or you may try this:

fuser -sk /mnt

The command above will kill all the processes which are using /mnt folder.

If you could not killed the related process(es) now you must try

umount -f /mnt

command.

This error message tells you, the directory you are trying to work contains a huge number of files. That’s why the shell can not handle this operation.

Solution is simple. Try taking to pieces your batch. For instance try running cp conf*.txt /tmp instead of using cp * /tmp

If you can’t group the files as above you may use find command with exec option.

emreyasar@testserver:~> cp /srv/www/htdocs/cacti/rra/* /tmp/
-bash: /bin/cp: Argument list too long

At this situation this command will do what you are trying to do:

emreyasar@testserver:~> find /srv/www/htdocs/cacti/rra -name “*” -exec cp {} /tmp \;

You will like using find command with exec option.

It may simplify your works so many times.

Gnome, KDE, OpenOffice ve Linux çekirdeğinin son versiyonlarını içeren 11.2 sürümü 1000′den fazla masaüstü uygulaması ile birlikte geliyor.

openSUSE 11.2 sürümü, http://software.opensuse.org/112/en adresinden indirilebilir.

If you are getting “Sorry” response after trying suexec, /etc/hosts file must be first place you are looking.

emreyasar@testserver:~> /opt/boksm/bin/suexec cat /etc/shadow

Sorry

Let’s look at /etc/hosts file..

emreyasar@testserver:~> cat /etc/hosts

127.0.0.1       localhost

192.168.1.20   testserver.ford.com.tr

10.10.100.2     testserver.ford.com.tr testserver

The IP address of BoKS Master server is 192.168.1.20

As you see there are 2 interfaces on the server. One of them (10.10.100.2) is on private (interlink, iscsi, etc..) network.

As you know, usually,  there are at least  3 columns at /etc/hosts file

IP_ADDRESS      CANONICAL_HOST_NAME         ALIASES

Here is the key:

If you set an alias ,which is as BoKS host database, to a private (non-reachable from BoKS Master server) interface, you won’t achieve to make suexec or other BoKS related operation on that server.

Conclusion:

Set hostname alias to an interface which is reachable from BoKS Master server at /etc/hosts file.

True /etc/hosts file must be like this:

emreyasar@testserver:~> cat /etc/hosts

127.0.0.1       localhost

192.168.1.20   testserver.ford.com.tr     testserver

10.10.100.2     testserver.ford.com.tr

This topic will be dedicated just for  BoKS Server Manager application issues and experiences.

BoKS is an access control and auditing tool for especially Linux/Unix servers and also for Windows servers and applications and desktops.

If you want to apply “separation of duties” rudiment for system administrators on Linux/Unix servers you have to supply a role based acces control (RBAC) mechanism on servers.

And you have to consider RBAC especially on S-Ox servers.

Traditional ‘sudo’ mechanism is not enough for supplying RBAC.

So you have to prefer a 3^rd party application for this purpose.

There is not many alternative products about supplying RBAC and auditing on Linux/Unix servers at the market.

Some of them are: eTrust Access Control (CA), Power Broker (beyondtrust – Formerly Known As Symark), BoKS Server Manager (FoxT)

We use BoKS in our company and I will be sharing some features, some issues and their solutions, some helpful commands, etc.

Briefly, you may find any interesting thing about BoKS here.

OK. It’s enough the story part. Let’s be a bit technical..

The first topic about BoKS is here..

Merak edenler şöyle buyursun:

[Bu beslemede gösterilemeyecek bir video var.Videoyu izlemek için blog yazısını ziyaret edin.]

Dell’in sunucu yönetim aracı olan OpenManage’i kullanıyorsanız birçok donanım parametresi değişikliğini kullandığınız işletim sistem üzerinden yapabilmeniz mümkün.

Yazının devamında bu işlemler ile ilgili birkaç örnek bulabilirsiniz:

• İlk başta OpenManage ile sunucunun donanımsal durumu ile ilgili bilgi alalım.

eyasar1@test_sles10:~> omreport chassis

Health

Main System Chassis

SEVERITY : COMPONENT

Ok       : Fans

Ok       : Intrusion

Ok       : Memory

Ok       : Power Supplies

Ok       : Processors

Ok       : Temperatures

Ok       : Voltages

Ok       : Hardware Log

Ok       : Batteries

For further help, type the command followed by -?

• Bu bileşenlerden herhangibiri ile ilgili daha detay bilgi görmek isteyebilirz:

eyasar1@test_sles10:~> omreport chassis processors

Processors Information

Health : Ok

Index             : 0

Status            : Ok

Connector Name    : CPU1

Processor Brand   : Intel(R) Xeon(R) CPU            5140  @ 2.33GHz

Processor Version : Model 15 Stepping 6

Current Speed     : 2333  MHz

State             : Present

Core Count        : 2

Index             : 1

Status            : Ok

Connector Name    : CPU2

Processor Brand   : Intel(R) Xeon(R) CPU            5140  @ 2.33GHz

Processor Version : Model 15 Stepping 6

Current Speed     : 2333  MHz

State             : Present

Core Count        : 2

• Sunucu ile ilgili işe yarar bilgiler edinebileceğiniz birkaç komut daha verelim:

eyasar1@test_sles10:~> omreport system summary

eyasar1@test_sles10:~> omreport system esmlog

eyasar1@test_sles10:~> omreport storage pdisk controller=0

List of Physical Disks on Controller PERC 5/i Integrated (Embedded)

Controller PERC 5/i Integrated (Embedded)

ID                        : 0:0:0

Status                    : Ok

Name                      : Physical Disk 0:0:0

State                     : Online

Failure Predicted         : No

Progress                  : Not Applicable

Type                      : SAS

Capacity                  : 278.88 GB (299439751168 bytes)

Used RAID Disk Space      : 278.88 GB (299439751168 bytes)

Available RAID Disk Space : 0.00 GB (0 bytes)

Hot Spare                 : No

Vendor ID                 : DELL

Product ID                : ATLAS10K5_300SAS

Revision                  : BP00

Serial No.                : J80KQDAK

Negotiated Speed          : Not Available

Capable Speed             : Not Available

Manufacture Day           : 03

Manufacture Week          : 39

Manufacture Year          : 2006

SAS Address               : 50010B90003E450E

ID                        : 0:0:1

Status                    : Ok

Name                      : Physical Disk 0:0:1

State                     : Ready

Failure Predicted         : No

Progress                  : Not Applicable

Type                      : SAS

Capacity                  : 278.88 GB (299439751168 bytes)

Used RAID Disk Space      : 0.00 GB (0 bytes)

Available RAID Disk Space : 278.88 GB (299439751168 bytes)

Hot Spare                 : No

Vendor ID                 : DELL

Product ID                : ST3300655SS

Revision                  : S511

Serial No.                : 3LM0BLZF

Negotiated Speed          : Not Available

Capable Speed             : Not Available

Manufacture Day           : 06

Manufacture Week          : 51

Manufacture Year          : 2005

SAS Address               : 5000C500016522BD

List of Virtual Disks on Controller PERC 5/i Integrated (Embedded)

Controller PERC 5/i Integrated (Embedded)

ID                  : 0

Status              : Ok

Name                : Boot

State               : Ready

Progress            : Not Applicable

Layout              : RAID-10

Size                : 557.75 GB (598879502336 bytes)

Device Name         : /dev/sda

Type                : SAS

Read Policy         : No Read Ahead

Write Policy        : Write Through

Cache Policy        : Not Applicable

Stripe Element Size : 64 KB

Disk Cache Policy   : Disabled

ID                  : 1

Status              : Ok

Name                : u04

State               : Ready

Progress            : Not Applicable

Layout              : RAID-0

Size                : 278.88 GB (299439751168 bytes)

Device Name         : /dev/sdb

Type                : SAS

Read Policy         : No Read Ahead

Write Policy        : Write Through

Cache Policy        : Not Applicable

Stripe Element Size : 64 KB

Disk Cache Policy   : Disabled

• Şimdi sıra geldi RAID parametrelerini OpenManage yardımıyla işletim sistemi ortamında değiştirmeye.

• Örneğin, RAID kartının yazma politikasını (write policy) “Write Back” yapalım:

eyasar1@test_sles10:~> omconfig storage vdisk action=changepolicy controller=0 vdisk=1 writepolicy=wb

• Yaptığımız değişikliğin geçerli olup olmadığını aşağıdaki komutla kontrol edebiliriz:

eyasar1@test_sles10:~> omreport storage vdisk controller=0

• İkinci RAID kontrolörünün sıfırıncı array’indeki birinci diski global hot spare olarak atamak için aşağıdaki komutu çalıştırabiliriz:

eyasar1@test_sles10:~> omconfig storage adisk action=assignglobalhotspare controller=2 adisk=0:1 assign=yes

• İkinci RAID kontrolörünün sıfırıncı array’indeki birinci diskin hangi disk olduğunu bilmiyorsanız aşağıdaki komutu kullanarak disk’a ait LED’i yakabilir ve hangi disk olduğunu tespit edebilirsiniz:

eyasar1@test_sles10:~> omconfig storage adisk action=blink controller=2 adisk=0:1

• Görüldüğü gibi OpenManage kullanrak işletim sisteminden donanımsal parametreleri değiştirebilmek mümkün.

Yapılan parametrik değişikliklerin MySQL veritabanınızın performansını ne kadar değiştirdiğini veya iyileştirip iyileştirmediğini veritabanınızı kullanan uygulamalarınızın hızından net olarak kestiremeyebilirsiniz.

İşte SYSBENCH bu özelliği ile öne çıkan bir benchmark aracı.

Sysbench, cpu, bellek, disk i/o gibi alışılagelmiş değerler ile ilgili testler yaptığı gibi tüm bu parametrelerden ve ayrıca veritabanı konfigürasyonundan doğrudan etkilenen MySQL veritabanının performansı ile ilgili de testler gerçekleştirebiliyor.

Uygulamanın resmi web sitesine sysbench.sourceforge.net adresinden erişilebilir.

Kaynak kodu web sitesinden indirdikten sonra derleyip kuruyorsunuz.

Her kaynaktan kurma işleminde yapılan ./configure; make; make install kurulum için yapmanız gereken tek şey (ama tabi pratikte bu böyle).

Gerekli olacak gcc, make gibi development paketlerinin haricinde başka paketlere de ihtiyaç duyabilirsiniz. Ayrıca kullandığınız Linux/Unix dağıtımına göre ./configure kullanırken parametre girmeniz gerekebilir.

Kurulum aşamasında işler pek yolunda gitmezse autogen.sh betiğini kullanmayı da bir deneyin.

Kurulum sonrasında veritabanınızda performans testleri yapmaya başlayabilirsiniz.

• sysbench –test=oltp –mysql-user=kullanici –mysql-password=sifre –mysql-db=test –mysql-host=localhost –mysql-table-engine=myisam –mysql-socket=/var/lib/mysql/mysql.sock –oltp-table-size=100000 prepare

• sysbench –test=oltp –num-threads=16 –max-requests=100000 –oltp-table-size=100000 –mysql-socket=/var/lib/mysql/mysql.sock –mysql-db=test –oltp-read-only run

Yukarıdaki komutları kullanarak testdb isimli veritabanınızda teste başlayabilirsiniz.

Komuttan da anlaşılacağı gibi ilk komut test için gerekl bench’i hazırlıyor ikinci komut ise testi çalıştırıyor.

Birinci komut seçilen veritabanında varsayılan olarak sbtest isimli bir table oluşturuyur ve yine varsayılan olarak 10000 satırlık bir rasgele veri yığını oluşturuyor. İsterseniz bu değerleri parametrik olarak değiştirebiliyorsunuz. Örneği bu testte 100000 transaction gerçekleştirilecek.

İkinci komut ise bu yığından 100000 adet select işlemi yapıyor.

Test işlemleri bittikten sonra oluşturulan tabloyu elle silebilir veya

• sysbench –test=oltp –mysql-user=kullanici –mysql-password=sifre –mysql-db=test –mysql-host=localhost –mysql-table-engine=myisam –mysql-socket=/var/lib/mysql/mysql.sock –oltp-table-size=100000 cleanup

komutunu kullanabilirsiniz.

Tool’un dokümantasyonu çok yeterli olmamakla birlikte, biraz zaman harcayarak işinize yarayacak test parametrelerini oluşturmanız mümükün.

Küçük bir nokta.. Dokümantasyonda

sysbench –test=oltp –mysql-table-type=myisam …..

şeklinde bir yazımla karşılaşacaksınız.

Fakat –mysql-table-type şeklinde bir parametre olmadığını söyleyen bir hata alacaksınız.

Olması gereken parametre, yukarıdaki örnekte de görüldüğü gibi –mysq-table-engine olmalı.

Karşılaşırsanız şaşırmayın..

Son olarak, mysql performans ayarları ile çok uğraşıyorsanız, Sysbench çok sok kullanacağınız bir araç olacaktır.

Last night I made a test for making a comparison between ext2, ext3 and reiser file systems about missing (!) disk spaces.

Basically I created 3 disk partitions with 1 gb size and formatted them with ext2, ext3 and reiser file system types. Then mounted them to folders same with filesystem names. The result df -h output is as below:

Filesystem            Size  Used Avail Use% Mounted on
/dev/sdb1            1004M   20K  953M   1% /ext2_fs
/dev/sdb2            1004M   17M  937M   2% /ext3_fs
/dev/sdb3            1020M   33M  988M   4% /reiser_fs

As you can see both ext2 and ext3 file systems are reserved 50 megabytes at 1 gigabyte disk partition.
This means 5% of disk is missing!!!

Calm down, here is the reason: (man tells everything to us )

This  reserved disk area avoids fragmentation,  and  allows  root-owned  daemons, such  as  syslog,  to continue to function correctly after on-privileged processes are prevented from writing to the filesystem.  The default percentage is 5%.
This means if you format a 300GB disk with ext2 or ext3, you will lost about 15GB for root owned daemons as default.

But you can modify this ratio by using tune2fs command.

For instance, after umounting the partition, you may run tune2fs command as below for decreasing reserved block at /dev/sdb2 partition to 1%:

tune2fs -m 1 /dev/sdb2

You may sea the result bye typing

tune2fs -l /dev/sdb2

and comparing ” block count” and “reserved block count” values.

I want to remind a little point about tune2fs. tune2fs tool can be used just for ext2 and ext3 file systems.
If you want to use a tool like tune2fs for resier file system you have to use reiserfstune tool.
But you have to consider that there is not a parameter for setting reserved disk percentage for reiserfs.

Or you may modify the xorg.conf file for this purpose.

But, it’s too bothersome to see a warning message about your “high resolution” at the center of monitor if you are using a KVM-over-IP switch like Raritan or Avocent. Also you are in text mode…

So, do you know a tool for modifying the resolution of your console (tty1, tty2, ..) resolution.

You may change your resolution of your console by editing the kernel parameter only.

You must have a look at your boot manager’s (GRUB/LILO) configuration file first.

For instance, if you use GRUB, you have to look for the value of VGA parameter at /boot/grub/menu.lst file.

You may change the value of VGA for best performance according to your hardwares.

You must enter a hexadecimal value for VGA parameter.

Have a look at the table below..

Colours   640×400 640×480 800×600 1024×768 1152×864 1280×1024
——–+—————————————————-
4 bits |    ?       ?     0×302      ?        ?        ?
8 bits |  0×300   0×301   0×303    0×305    0×161    0×307
15 bits |    ?     0×310   0×313    0×316    0×162    0×319
16 bits |    ?     0×311   0×314    0×317    0×163    0×31A
24 bits |    ?     0×312   0×315    0×318      ?      0×31B
32 bits |    ?       ?       ?        ?      0×164      ?

Adım adım Auto YaST server kurulumu detayları aşağıda verilmiştir. Belki biraz detay bir kurulum dokümanı görmektesiniz fakat ummadığınız yerlerde çıkan hataları giderebilmek için oldukça fazla zaman harcamanız gerekebilir.

Sunucumuzda ilk aşamada ihtiyacımız olacak şey, pxe boot alacak client’lara IP adresi verecek bir DHCP server olacak. Bunun için eğer kurulu değil ise YaST kullanarak veya komut satırından dhcp server paketini kurun.

# rpm -ivh dhcpcd-1.3.rpm

Şimdi pxe boot’a izin verecek dhcp server konfigürasyonunu yapalım.

# vi /etc/dhcpd.conf

option subnet-mask 255.255.255.0;
option broadcast-address 99.99.99.255;
option domain-name “deneme”;
option domain-name-servers 99.99.99.102;
option routers 99.99.99.102;
ddns-update-style ad-hoc;
default-lease-time 14400;
allow booting;
allow bootp;
next-server 99.99.99.102;
subnet 99.99.99.0 netmask 255.255.255.0 {
range 99.99.99.110 99.99.99.120;
default-lease-time 14400;
max-lease-time 172800;
filename “pxelinux.0″;
}
Yukarıdaki dhcpd konfigürasyonuna göre, AutoYaST sunucumuzun IP’si 99.99.99.102 ve IP taleplerini 99.99.99.110 ile 99.99.99.120 arasında bir adres vererek cevaplayacak. Bu konfigürasyonda allow booting, allow bootp ve next-server 99.99.99.102 satırları pxe boot ile ilgili satırlardır.

# mkdir /pxeboot
# mkdir /pxeboot/linux.cfg
# mkdir /pxeboot/SLES10

Oluşturduğunuz /pxeboot/SLES10 klasörün içince SuSE CD’lerini veya DVD’sini kopyalayın. Eğer DVD içeriğini kopyaladıysanız aşağıdaki default dosyasında install=http://99.99.99.102/klasor/CD1 yerine sadece install=http://99.99.99.102/klasor/ yazın.

# vi /pxeboot/pxelinux.cfg/default

MENU TITLE EMREnin SLES 10 Otomatik Kurulum Menusu
DEFAULT vesamenu.c32
PROMPT 0
label 1
MENU LABEL Sles10 (i386) PXE Network kurulumu
kernel linux
append initrd=initrd install=http://99.99.99.102/klasor/CD1 autoyast=http://99.99.99.102/klasor/autoinst.xml insmod=tg3
insmod=usbcore netwait=10 vga=791 splash=verbose
MENU BACKGROUND benim_logom.png
NOESCAPE 0
ALLOWOPTIONS 0
timeout 100
menu color title 1;31;49 #eeff1010 #cc553333 std
menu color sel 7;37;40 #ff000000 #bbaa9999 all
menu color border 30;44 #ffffffff #00000000 std
menu color pwdheader 31;47 #eeff1010 #20ffffff std
/pxeboot konumunda benim_logom.png ve vesamenu.c32 dosyalarının olması gerekli. vesamenu.c32 dosyasını sisteminizde bulamıyorsanız syslinux-3.31-16 rpm dosyasını yüklemeniz yeterli olacaktır.

# cp /usr/share/syslinux/vesamenu.c32 /pxeboot
# yast instserver
- add
(Source Name kısmına kurulumla ilgili tanımlayıcı bir isim giriniz örneğin SLES10)
Announce as Installation Service with SLP seçeneğini işaretleyin
- Read CD or DVD medium
CD’lerin veya DVD’nin olduğu sürücüyü seçin (veya CD’lerin iso’sunu /SuSE_CDs gibi isimlendirdiğiniz bir klasöre kopyalayabilir ve bu adımda Use ISO Images seçeneğini işaretleyerek iso’ların olduğu klasörü seçebilirsiniz)
- Configure as HTTP source
Directory to Contain Sources kısmına /pxeboot/SLES10/ yazın. Eğer sunucunuzda apache vb bir webserver kurulu değilse kurmanız gerektiğini gösteren bir mesaj göreceksiniz. Kurmanız gerekmekte.
- Directory Alias
klasor yazın
- Finish
# /pxeboot/SLES10/CD1/boot/i386/loader/initrd /pxeboot/
# /pxeboot/SLES10/CD1/boot/i386/loader/linux /pxeboot/
# /pxeboot/SLES10/CD1/boot/i386/loader/message /pxeboot/
# /usr/share/syslinux/pxelinux.0 /pxeboot/
# cp /usr/share/doc/packages/yast2-xml/autoyast.xml /pxeboot/autoinst.xml

Bu kopyalama işlemleri tamamlandıktan sonra /pxeboot klasörünün içeriği aşağıdaki gibi olacaktır

drwxr-xr-x 9 root root 4096 Jan 2 12:32 SLES10/
-rwxrwxrwx 1 root root 34177 Dec 27 09:45 autoinst.xml*
-rw-r–r– 1 root root 10825 Dec 27 11:32 benim_logom.png
-r–r–r– 1 root root 8494631 Dec 16 21:38 initrd
-r–r–r– 1 root root 1258892 Dec 16 21:37 linux
-rwxr-xr-x 1 root root 477 Dec 24 08:51 message*
-rw-r–r– 1 root root 13148 Dec 16 21:38 pxelinux.0
drwxr-xr-x 2 root root 4096 Jan 2 10:34 pxelinux.cfg/
-rwxrwxrwx 1 root root 116256 Dec 27 10:24 vesamenu.c32*
Bu adımda bir kontrol yapmakta fayda var. Sunucu üzerinde bir web browser açarak
http://99.99.99.102/klasor/
yazalım ve kurulum içeriğini web arayüzü ile görüp göremediğimizi kontrol edelim.

Sırada tftp sever kurulumu var. tftp server paketi kurulu değil ise yast veya komut satırrından tftp server’ı kurun. Sonra
# yast tftp-server yazın
- enable işaretleyin
- Boot Image Directory kısmına /pxeboot girin
- Eğer firewall kullanıyorsanız gerekli konfigürasyonu yapın

Son adım olarak autoinst.xml kontrol dosyasının konfigürasyonu işlemi kaldı geriye. Bu dosyanın konfigürasyonu başlı başına bir konu olduğu için bu dokümanda detayına girmeyeceğim. autoinst.xml dosyasında temel anlamda oluşturacağınız içerikten kısaca bahsedelim.

# yast autoyast

- Sol üst köşedeki File ( [Filev] ) menüsüne gelin
- Open, /pxeboot/autoinst.xml seçin
- Software menüsünü genişletin, Package Seleciton ile kurulmasını istediğiniz paketlei seçin
- Network Devices menüsünden IP, hostname, domain, vb bilgileri girin (IP conflict’i engellemek için IP’nin DHCP’den alınması iyi olacaktır)
- Network Services bölümünden servislerle ilgili konfigürasyonları yapın
- System menüsünden Boot Loader ayarlarını yapın
- Security and Users menüsünden grup ve kullanıcıları tanımlayın
- Ve gerekli diğer konfigürasyonları yaparak autoinst.xml dosyasının oluşturulmasını tamamlayın. Bu dosyanın birçok sunucu için ortak özellikleri belirleyeceğinden çok fazla özel ayarlara kaçmamaya gayret gösterin.
- Yine sol üst köşedeki File ( [Filev] ) menüsüne gelin
- Save ederek autoyast’tan çıkın.

Kontrol dosyası (bizim çalışmamızda autoinst.xml) konfigürasyonu ile ilgili daha detaylı bilgiye http://www.suse.de/~ug/autoyast_doc/index.html adresinden ulaşabilirsiniz.

Herşey güzel gittiyse artık ilk testimizi yapmanın zamanı geldi.

Client’ı AutoYaST sunucumuzun DHCP servisinin çalıştığı network’le aynı networke dahil edlim. (Sunucular fiziksel olarak birbirine yakınsa cross kablo kullanmayı tercih edebilirsiniz)

Client’ın bios ayarlarına girerek PXE ile Network boot özelliğini etkinleştirin. İlk olarak network’den boot almasını boot sequence’den ayarlayın veya açılışta gerekli müdahaleyi yaparak bunu sağlayın.

Artık el-ense kombinasyonuyla kurulumu takip edebilirsiniz veya başka şeylerle uğraşabilirsiniz..

Cacti kurulumunda sunucu ve hostlarda (göreceli olarak host) adım adım yapılması gereken işleri aşağıda bulabilirsiniz.

Ön gereksinimler:

Apache/Apache2 web sunucusu, php, php-mysql, php-snmp, mysql, mysql-server, net-snmp, rrdtool.

Yukarıdaki paketlerin kurulu olduğundan ve ilgili servislerinin çalışıyor olduğundan emin olduktan sonra kurulum adımlarına geçilir.

Cacti_server:~ # cp cacti-versXX.tar /srv/www/htdocs

Cacti_server:~ # cd /srv/www/htdocs

Cacti_server:/srv/www/htdocs # tar xvf cacti-versXX.tar

Cacti_server:/srv/www/htdocs # mv cacti-versXX cacti

Cacti_server:/srv/www/htdocs /cacti# useradd -m cactiuser

Cacti_server:/srv/www/htdocs /cacti# passwd cactiuser

Cacti_server:/srv/www/htdocs /cacti# mysqladmin -h Cacti_server -p -u root create cacti

Cacti_server:/srv/www/htdocs /cacti# mysql -p -h Cacti_server -u root cacti < cacti.sql

Cacti_server:/srv/www/htdocs /cacti# mysql -p -h Cacti_server -u root

mysql> GRANT ALL ON cacti.* TO cactiuser@Cacti_server IDENTIFIED BY ’şifre’;

mysql> flush privileges;

Cacti_server:/srv/www/htdocs /cacti# chown -R cactiuser rra/ log/

Cacti_server:/srv/www/htdocs /cacti# vi include/config.php

$database_default = “cacti”;

$database_hostname = “Cacti_server”;

$database_username = “cactiuser”;

$database_password = “şifre”;

Cacti_server:/srv/www/htdocs /cacti# vi /etc/crontab

*/5 * * * * cactiuser php /srv/www/htdocs/cacti/poller.php > /dev/null 2>&1

Sunucu tarafında cacti kurulumunu tamamlamış olduk. Şimdi host tarafında yapılması gerekenlere bir göz atalım.

Cacti’ye Veri Gönderecek Host’ta Yapılması Gereken Ayarlar

server1:# vi /etc/snmpd.conf

Dosya aşağıdaki şekilde düzenlenir. SNMP v1 ve v2c için aşağıdaki konfigürasyon yeterli olacaktır. SNMP v3 için kullanıcı adı ve şifre tanımlamaları yapılması gereklidir.

rocommunity public 192.168.1.10

(public: snmp community adı

192.168.1.10: snmp paketlerinin gönderileceği, yani cacti kurulu olan sunucu ip’si)

·         server1:# /etc/init.d/snmpd restart

·         cacti kurulu sunucu tarafında aşağıdaki komut girilerek host tarafından SNMP paketlerinin gelip gelmediği kontrol edilir. Timeout olmamalıdır.

Cacti_server:~ # snmpwalk -v 2c -c public server1.ford.com.tr system

Sunucu veya hostlarda web browser açarak aşağdaki URL’yi girdiğinizde, fırından yeni çıkmış Cacti’nizi görebilirsiniz. Bundan sonra grafik ortamda cihaz eklemek, cihazda izlenecek durumları belirlemek gibi işlemleri gerçekleştirmek gerekiyor. Orası size kalmış. Yine de yardım istiyorsanız ( http://www.cacti.net/documentation.php

http://192.168.1.10/cacti

(192.168.1.10 cacti kurulu sunucunun ip adresidir. )

SNMP protokolünün güvenlik zaafları vardır. Özellikle SNMP v1 veya v2c kullanıyor iseniz çok dikkatli olmanız gereklidir. SNMP v3 kullanmak, default portu (161) değiştirmek, SNMP taleplerine cevap verilecek sunucuların ip adreslerini konfigürasyon dosyalarına yapmak, SNMP’yi nispeten güvenli bir protokol haline getirmekte.

Linux host’larda snmpd.conf dosyasında  aşağıdaki değişiklikleri yaparak daha güvenli bir SNMP’ye sahip olabilirsiniz.

…

rouser emreyasar auth

createUser emreyasar MD5 11223344 DES # Kullanıcı şifresi minimum 8 karakter olmalıdır

agentaddress 16100 #161 olan default port yerine 16100 kullanılacak

…

Bildiğim kadarıyla Microsoft Windows işletim sistemlerinde SNMP v3 destekleyen WMI bulunmamakta. Yani umduğunuz kadar güvenli bir SNMP konfigürasyonu yapamayabilirsiniz Windows’larda. Tabi Windows kullanırken kendinizi güvende hissetmediğiniz ilk an olmayacağı için çok da kafanıza takmayacaksınız diye düşünüyorum Ya da 3rd Party yazılımlarla bu açığınızı kapatabilirsiniz..

Son olarak da webden Cacti’ye login olurken kullandığınız admin şifresini resetlemeniz gerekirse ne yapmanız gerektiğini gösteriyim.

# mysql -u root -p cacti

mysql> update user_auth set password=md5(’yeni_sifre’) where username=’admin’

Çok önceleri kullanılan telnet veya rlogin gibi protokollerden farkı güvenli bir haberleşme ortamı sağlamasıdır. “Güvenli” den kasıt, kullanıcı şifrelerinin ve tüm verilerin şifrelenerek bir uçtan diğer uca iletilmesidir.

Public Key Doğrulaması

Public Key doğrulamasında her kullanıcı public ve private key olmak üzere iki adet şifreye sahiptir. Public key, adından da anlaşılacağı gibi, ortamdaki tüm sistemler tarafından görülebilmektedir. Private key ise sadece anahtarın sahibi tarafından bilinmektedir.

Public key mekanizmasında bilinmesi gereken en önemli şey public ve private key’lerin birbirlerini tamamlayıcı özellikte olmalarıdır. Yani public key ile encrypt edilen bir veri private key ile decrypt edilebilir.

Doğrulama mekanizmasının nasıl işlediğini aşağıdaki şekilde ifade edebiliriz.

• X ve Y, rasgele sayı üretecini kullanarak private key ve public key üretir
• X, Y’nin public key’ini talep eder
• X, Y’ye göndereceği mesajı Y’nin public key’i  ile encrypt eder
• Y, X’den encrypted gelen mesajı, kendi private key’i ile  decrypt eder ve mesajı alır
• Y, mesajını kendi private key’i ile encrypt ederek X’e gönderir
• X, Y’nin mesajını, Y’nin public key’i ile decrypt ederek mesajı alır

Trust İşlemi

Birden çok sunucu arasında secure veri transferi yapmak veya diğer sunucularda komut çalıştırmak istiyorsanız, SSH aradığınız çözüm olacaktır. Bu operasyonları otomatize etmek için de sunucuların birbirlerine trust ettirilmeleri, yani şifre girmek kerekmeden SSH oturumunun kurulmasına imkan sağlamak gerekir. Bu işlem için aşağıdaki adımları izlemek yeterli olacaktır:

• Öncelikle public/private key çiftini üretmek için aşağıdaki komutu çalıştıralım

ssh-keygen –t dsa –b 1024

• Üretilen publi key’i, şifre girmeden ssh oturumu açmak istediğimiz sunucuya (veya iş istasyonuna) kopyalamamız gerekecektir. Bunun için ssh altyapısını kullanarak dosya transferi gerçekleştiren scp komutunu kullanabiliriz.

scp /root/id_dsa.pub  root@diger_sunucunun_host_veya_IPsi:/root/.ssh/

Bu noktada dikkat edilmesi gereken iki nokta vardır.

• • Birincisi ssh çekilen sunucunun ssh konfigürasyonu, root kullanıcısı ile session açmaya izin vermiyora scp için otorize olamayacaksınız. Karşı sunucunun sshd_config dosyasını değitirebilir veya başka bir kullanıcı için trust işlemini gerçekleştirebilirsiniz.
  • İkincisi ise ssh-keygen komutunu çalıştırdığımız konumun /root olduğunu varsaymaktayız. Başka bir konumda çalıştırdı isek üretilen key’lerin konumunu scp yaparken doğru girmeye dikkat etmek gerekir.
• Şimdi sıra karşı tarafa kopyaladığımız key dosyasını authorized_keys dosyasına yazmaya geldi. Bunun için aşağıdaki komutu yazmak yeterli olacaktır.

ssh –l root diger_sunucunun_host_veya_IPsi “cp /root/.ssh/id_dsa.pub /root/.ssh/authorized_keys”

Bu komutu girdikten sonra, her şey yolunda gittiyse, son kez root şifresi gireceksiniz. Sonraki ssh veya scp operasyonlarınızda (ilgili kullanıcı ile, örneğimizde root kullanıcısı) şifre girmek zorunda kalmayacaksınız.

Artık ihtiyacınız olan işlemleri küçük scriptler ile otomatize edebilirsiniz..